Van de voorzitter: Gewoon een stukje rijden

Van de voorzitter: Gewoon een stukje rijden

07-07-2016 Mijn opa en oma deden het altijd. Gewoon een stukje rijden. Op zondag. Na het ontbijt in de auto, pas op dat moment besluiten waarnaartoe. Vanuit Den Helder, via de, toen nog rustige polders, nog even bij een kweker langs de kant van de weg een paar bossen bloemen kopen en dan op weg naar een van de kinderen. Lekker kletsen, ontspannen, tijd voor elkaar.

Om de zoveel tijd belanden ze dan ook bij ons thuis in Leiden. Meestal rond lunchtijd en vaak ook met een gezonde trek. Dat resulteerde soms in een bezoekje aan de Hendo Hoge Rijndijk, waar mijn opa de jongedame achter de counter vaak met ‘liefje’ of ‘schoonheid’ aanspraak. Respectvol. Al werd dat gezien de reactie van de dame achter de counter lang niet altijd als zodanig herkend. #MeToo was toen gelukkig nog geen issue. Een warme herinnering.

 

Gewoon een stukje rijden is passé en niet meer van deze tijd. Het past niet meer in de agenda. In ieder geval niet die van mij. Ik heb er simpelweg geen tijd voor. Het staat ook in schril contrast met de gedachten die ik eerder met u heb gedeeld. Doelen stellen, vooruit willen bewegen, meters maken. Als ik met de auto rijd, ben ik op weg ergens naartoe. Met gewoon een stukje rijden wordt geen ambitie, geen doel verwezenlijkt. Het is een redelijk zinloze activiteit. Het slaat nergens op.

 

En toch zet het ‘gewoon een stukje rijden’ me aan het denken. Schieten we niet ons doel voorbij? Of zit het niet in het doel op zich, maar in de manier waarop? De weg ernaartoe.

 

In de organisatie waar ik werk is de gemiddelde leeftijd rond de 30. Bizar. Als ik dat positief uitleg, houdt het mij jong en fris. Als ik het negatief uitleg, ben ik een oude zak die zonodig moet. Ik werk met de generatie Y: Millennials. Jonge mensen, opgevoed in een wereld vol voorspoed, die wordt gekenschetst door eindeloze informatiestromen, multitasking, snel internet en social media als sociale basis. Generatie Y wordt getypeerd als loyaal, weliswaar naar zichzelf en minder naar anderen. Als werk niet bijdraagt aan zelfverwezenlijking of zingeving, gaan ze op zoek naar een andere uitdaging. Vooruit is hun enige weg.

 

In wederom een mooie TED-talk van Simon Sinek over Millennials komen wel een aantal problemen met deze generatie en het gebruik van social media naar voren. Socialbesitas. Social Media is de nieuwe verslavingsvorm. De felbegeerde likes op FaceBook en andere media maken endorfines aan. Het stofje in de hersenen dat u een gelukzalig gevoel geeft. Hoe meer ‘Likes’, hoe lekkerder het voelt. U kent het vast wel.

 

We betichten de jongeren ervan de gehele dag met de telefoon in de hand door het leven te gaan. Of het nu op de bank thuis, op straat, in de bus, op de fiets of in de auto is. We zijn de gehele dag online. Bang om ook maar iets te missen, of wellicht om gemist te worden.

 

Eén van de uitdagingen waar wij en specifiek ook generatie Y mee te maken heeft, is dat social media echt contact in de weg staat. Mijn oudste zoon is de gehele dag online, maar gruwelt bij de gedachte dat hij iemand moet opbellen. Mijn vraag ‘Waarom heb je dan een mobiele telefoon?’ blijft in de regel vol minachting en onbegrip onbeantwoord.

 

Gelukkig wordt dit inmiddels ook breder onderkend. Het zag recent een TV-reclame van Telecom aanbieder HollandsNieuwe, die appelleert aan live-chatten. Praten, een gesprek, zonder gebruik van telefoon. Echt contact, vol diepgang, emotie en wederzijds begrip en respect.

 

Ook bij mij thuis heeft de telefoon een zeer prominente plek ingenomen. Doordeweeks bij het ontbijt worden alle Whatsapp groepen, FaceBook, Snapchat en andere accounts gecheckt. Alleen ik lees nog de krant. Op papier, off-line. En doe je daar dan niets aan? Nee, inmiddels niet meer. Opgegeven. Het is niet tegen te houden. Tegelijk merk ik daardoor wel steeds vaker dat wij gericht tijd voor elkaar moeten maken. Dat proberen wij dan via een gezamenlijke agenda; de I-calender. U weet wel, ook weer zo’n dingetje van Apple op de telefoon. Helaas schiet de uitvoering er door de drukte nog weleens bij in.

 

De beste gesprekken bij ons vinden vaak plaats tijdens het uitlaten van de hond. Ongepland, spontaan, gewoon omdat de hond nu eenmaal uit moet. Samen is gezelliger. Lekker naast elkaar lopend, kletsen over van alles en niets. Lopend en naast elkaar praten, past mannen goed. Actief en je hoeft de ander niet steeds recht aan te kijken. Dat praat wel zo makkelijk. Vrouwen doen dat overigens vaak liever anders. Zittend, tegenover elkaar, kopje thee en op zoek naar een bepaalde intimiteit.

 

Goede relaties zijn gebaseerd op het principe van onvoorwaardelijke liefde. Afhankelijk van de relatie uiteraard in meer of mindere mate. Onvoorwaardelijke liefde wordt daarbij getypeerd als, naast het houden van, met alle bijbehorende hebbelijk- en onhebbelijkheden, ook het geven van ruimte aan de ander om zijn of haar eigen activiteiten en ambities te verwezenlijken. Daarnaast ook het oprecht aangaan van relaties met diegenen die voor de andere belangrijk zijn. En dan heb ik het niet, of in ieder geval niet alleen, over onze schoonmoeders.

 

Daarom ook is een avond als deze zo bijzonder. Dit jaar weer met 50 bijzondere mensen aan de dis. Een moment waar ik altijd naar uit kijk en wat binnen de LOV als een jaarlijks hoogtepunt geldt. Fijn om weer zo met elkaar samen te kunnen zijn. Een moment om samen te zijn en te genieten. Gewoon omdat het kan.

 

Kom ik toch weer terug op dat stukje rijden. Dat momentje voor elkaar op zondag blijkt zo gek nog niet. En terwijl ik dit overdenk en opschrijf, bedenk ik me dat ik het zondagochtendrondje zelf eigenlijk ook wel een heel fijne activiteit vind. Fijn overigens dat ik dat vanuit de ruimte in mijn relatie met mijn fietsvrinden mag doen.

 

Ik wens u alvast een hele fijne kerst.